تالاب انزلی در محاصره بحرانهای بیپایان
تصور اینکه روزی تالاب انزلی، نگین آبی گیلان، با لکههای بزرگ خشکی مواجه شود، تا یک دهه پیش برای ساکنان این منطقه غیرممکن بود. اما امروز، این کابوس به واقعیت بدل شده است. رسوبگذاری گسترده، هجوم فاضلابهای صنعتی و انسانی، رشد گیاهان مهاجمی چون سنبل آبی و تغییر کاربریهای غیرمجاز در بالادست، دستبهدست هم دادهاند تا نفسهای این زیستبوم ارزشمند به شماره بیفتد.
فهرست محتوا
وعدههایی که در غبار فراموشی ماند
دو سال پیش، استاندار گیلان هشدار داده بود که در صورت عدم اصلاح وضعیت زیستمحیطی، رشت و انزلی تا سه سال آینده غیرقابل سکونت خواهند شد. حالا تنها یک سال از آن ضربالاجل باقی مانده، اما وضعیت نهتنها بهبود نیافته، بلکه خشکی تالاب پیشروی بیشتری داشته است. نکته تلخ ماجرا اینجاست که به دلیل وفور منابع آبی در گیلان، بخش خصوصی تمایلی به سرمایهگذاری در پروژههای تصفیه فاضلاب نشان نمیدهد و دولت نیز هنوز زیرساختهای لازم برای نجات این اکوسیستم را فراهم نکرده است.
اشتباهات مدیریتی؛ از مسدودسازی تا لایروبیهای غیرکارشناسی
کارشناسان معتقدند مسدودسازی خروجیهای تالاب تنها یک مُسکن موقت است که در بلندمدت به قیمت برهم خوردن چرخه اکوسیستمی و انباشت بیشتر فاضلاب تمام میشود. ماهان مهرو، کارشناس تنوع زیستی، تأکید میکند که درمان تالاب در بالادست نهفته است؛ جایی که باید با نصب تلههای رسوبگیر و مدیریت جدی حقابه، از ورود مواد آلی و معدنی به تالاب جلوگیری کرد. وی همچنین یادآور میشود که لایروبیهای پیشین، بهجای کمک، با افزایش سرعت خروج آب، وضعیت را برای تالاب سختتر کردهاند.
نیاز به اراده ملی، نه تصمیمات جزیرهای
تالاب انزلی امروز در محاصره گونههای مهاجم و رسوباتی است که بستر آن را تا ارتفاع ۲۰ سانتیمتر بالا آوردهاند. برای نجات این پهنه آبی، تشکیل یک کارگروه ملی با حضور متخصصان علوم طبیعت ضروری است. تا زمانی که تصفیهخانههای فاضلاب شهرهای اطراف فعال نشوند و جلوی تغییر کاربریهای بیرویه در بالادست گرفته نشود، تالاب انزلی همچنان در مسیر مرگ تدریجی باقی خواهد ماند؛ تالابی که آرام میمیرد و با هر لکه خشکی، بخشی از هویت و معیشت مردم گیلان را با خود به کام نیستی میبرد.
منبع: انتخاب
نظری ندارم! اولین نفر باشید.